‘Op het NK is er altijd wat. Het kan ook zomaar gaan vriezen.’ Aldus een appje tussen twee AmstelMasters half december over het parcours. De tweede zin was toeval, de eerste een wetmatigheid die je moet respecteren. Zodoende reisden weer een handvol Amstelrenners met alle scenario’s in het hoofd af naar West-Brabant. Zouden ze dan toch niet verrast worden?
Het winterweer hield Nederland (en de NK-crossers in het bijzonder) al een ruime week in haar greep. Sneeuw in de week vooraf, dooi op de vrijdagse parcoursverkenning, gevolgd door twee nachten met vorst. Wat zou dat met het parcours doen? IJs en bevroren sporen? Kortom een vooruitzicht met volop onzekerheid. Echter, de cross wordt nooit zo heet verreden als ze wordt verwacht (slechte variant van het spreekwoord, verzin zelf een betere). De organisatie dacht mee met de renners en kwam met de oplossing: zo bracht ze op de eerste wedstrijddag in alle vroegte extra zand aan op de diepste sporen en maakte enkele passages sneeuwvrij. De brug werd goed gepekeld, en start-finish was zo schoon als op een zomerse dag.
Wat kregen we voor de wielen? Een heel lange startstrook, lichtjes bergop. Zoals het hoort op een NK, je wilt immers in glorie finishen. Brede bocht het bos in, en via een paar pittige klimmetjes en dito afdalingen naar de top van het Triestenduin. De duik naar de weide, via paar brede lussen langs de materiaalpost weer terug naar het duin. Balkjes voor de VIP-tent en daarna de zeer steile zandhelling op. De beruchte zandafdaling dit keer via een uitgesleten rechtse bocht schuin naar beneden. Niet eenvoudig, moest je wel een paar keer oefenen. Daarna terug naar de weide, de brug over en de finish kwam weer in zicht.
In vergelijking met eerdere NK’s niet uitgesproken lastig, nergens echt gevaarlijk ook. De zwaarte zat ‘m vooral in de combinatie snelheid, klimmen, koude én goed kunnen inklikken.
Bij de Masters 50+ zagen we Pierre Deen en Jan van Herwijnen in actie. (Plus een handvol ACC’ers van WVA, Ulysses en Olympia die verrassend goed waren. Zou ‘t een trend worden, zo plots landelijk gaan rijden?) Jan had z’n agenda schoongeveegd en begon vrijdagmiddag al aan de verkenning. Het doel om zonder uitklikken door het zand naar beneden te gaan werd gehaald. Het goede gevoel was er, nu nog op wedstrijdsnelheid in wat koudere omstandigheden. De sprint over de startstrook was te lang, maar in het bos wat goed gemaakt, daarna op de weide nogmaals. Daarna begon de misère met het pedaal na uitklikken – aangevroren zand en modder deden z’n werk. Kramp in het been, afdalingen ‘los’, val in het zand. Gevoelloze voeten hielp ook niet echt op de bevroren ondergrond, en wat was ‘t ineens koud geworden. Plek 23.
Pierre arriveerde op zaterdag voor de eerste verkenningsronde. Warm uit de auto de koude in viel tegen. Zijn start was behoudend, rustig blijven. Daarna blijven duwen, niet verzwakken (slabakken zeggen onze zuiderburen). Hij haalde Jan in. Viel in het zand, in de slotronde nogmaals. Wist Jan weer terug te passeren en achter te laten. P20.
De dagopener op zaterdag waren de Nieuwelingen eerstejaars. Zoek geen Ivakhovjes – zij koersen onder Britse vlag. Judah Gunnink reed hier naar een prima 29e plaats.
Max Baars zagen we bij de tweedejaars Nieuwelingen in de koude van de Brabantse Wal strijden. Wellicht had hij zelf beter verwacht. Het werd een P45.
Bij de Masters 40+ debuteerde Jan Dijstelbloem op een NK. Goed gebrieft door zijn app-collega en aangemoedigd door zijn kinderen kon er niets misgaan. Het duurde even voordat de grote motor van Jan in gang schoot, maar sloeg daarna niet meer af. Zand kon ongetwijfeld vloeiender, maar alles werd ruimschoots goedgemaakt op de powerstroken. Resultaat een prima 29e plaats. Dat biedt perspectieven voor volgend seizoen.
Op zondag was het de beurt aan de Junioren. Parcours nauwelijks veranderd, wel een graadje kouder. Lieuwe van der Meulen deed het goed. 28e in een veld van een kleine zestig sterke jongens.
De wedstrijd van de Elite/Belofte vrouwen kwam live op televisie. Went nooit om te zien wat echt hard rijden is. Tussen al het geweld van de bekende namen hadden wij Jolijn Hoosbeek (Elite). Van huis uit een mountainbiker, en dat is nooit een nadeel. Uitstekende p31.
Sluitstuk van het weekend waren de Elite/Belofte mannen. We zagen een spannende strijd om de podiumplekken. Wat daarachter de race voor de Beloftes met Michiel Mouris. Podium zat er net niet in, hij kwam vier seconden te kort voor plek drie. Dit alles fraai in beeld gebracht.
Slot van het seizoen
Volgende week zondag het clubkampioenschap, schrijf je nog snel in!
Op 24 januari het NK Jeugd in Uden. En natuurlijk blijven we onze renners volgen in de komende wedstrijden.
Uitslagen
Geef een reactie