Op zaterdag 13 juni was het hoogtepunt voor de wedstrijdrenners van onze jeugd. Op een uitdagend parcours, met een klimmetje, een scherpe afdaling en wat klinkers, werd gestreden om de rood-wit-blauwe trui.
Voor WV de Amstel stonden er 7 renners aan de start. Koen hoopte zijn titel te verlengen bij de MU10. Kees stond aan de start bij MU12. Torben, Thijs, Julien en Briek bij de MU14. Silvan gaat voor het laatst aan een echt jeugd NK meedoen bij de MU15.
Sommige ouders en renners waren op vrijdag al parcours gaan verkennen. Met een overnachting in de buurt. Anderen kwamen op de zaterdag zelf. Tussen enkele wedstrijden was er ook nog ruimte voor inrijden en verkennen. De renners werden op de vrijdag nog wel getrakteerd op buitjes, maar halverwege werd het gelukkig droog.
Koen MU10
Vorig jaar werd Koen op grandioze manier Nederlands kampioen en hij was vast beraden om dit kunstje te herhalen. Zijn start was vanaf de laatste rij niet geweldig. En een val (zonder al te veel erg gelukkig) in de eerste ronde zorgde ervoor dat hij al op een gaatje van 20/30 seconden zat voordat de eerste van vijf ronden voorbij was. Het peloton lag al in stukken dus het duurde even voordat hij aansloot bij de voorste groep. Even op adem komen en daarna resoluut op kop rijden. Laten zien wie de sterkste is.
Het groepje werd in de drie volgende rondes, met telkens dus een klim van 460m á 5% gemiddeld, iets uitgedund. Kunst was om in de klim voorin te zijn, of aan te vallen, en dan voor de laatste S-bocht over klinkers als eerste het rechte stuk naar de finish op te draaien. Volgens de speakers van dienst deed Koen dat voortreffelijk. Alleen werd hij in de beslissende S-bocht volgens eigen zeggen afgesneden waardoor hij alle snelheid verloor, de helft van de groep hem voorbij stook en zijn sprint hem niet meer kon redden. Koen moest de teleurstelling even verwerken, maar kan terugzien op een ijzersterke koers die uiteindelijk een 8ste plek opleverde.
Kees MU12
Positief als hij is wilde Kees zo hoog mogelijk eindigen dit NK. Hij was er helemaal klaar voor. Ook Kees stond helemaal achteraan het startveld bij de start. In een startveld van 55 renners is dat toch geen voordeel. Zeker niet als je aan het eind van de start/finish straat vol de steile afdaling in moet duiken. Op dat punt ging het vlak voor hem mis, kleine valpartij, vol in de remmen, niet gevallen, wel de ketting eraf. Eerst zelf proberen daarna sprong er gelukkig een ouder te hulp. De achterstand was wel al meteen bijna een minuut. Al je voorbereiding naar de knoppen in één moment. Kees is zoals gezegd positief en begon aan zijn inhaalrace. Na de eerste doorkomst was het gaatje nog een seconde of 35, een ronde verder nog maar 10 seconden. Daarna barste de strijd vooraan echter los en had Kees zijn beste kruit al verschoten. Af en toe haalde hij nog een renner in maar terugkeren in het grote peloton zat er niet meer in helaas. Het resultaat (48ste) deed geen recht aan de prestatie van Kees. Na even de teleurstelling weggeslikt te hebben keek hij alweer vol goede moed uit naar de volgende wedstrijden, en het NK van 2027.
Silvan MU15
Normaliter starten de oudste jongens als laatste, dit jaar was er een beetje geschoven met de laatste categorieën en was Silvan dus iets eerder aan de beurt. In het grootste peloton van de dag ging het ook het hardst. Elke ronde was het peloton langer en langer gerekt. Steeds meer renners moesten de rol lossen. Uiteindelijk brak ook de veer bij Silvan na een ronde of 8. Daarna wel vol door blijven rijden, het kan altijd weer stilvallen. Of iets anders gebeuren. De koers werd namelijk kortstondig geneutraliseerd doordat een motorrijder het parcours op was gereden. Gelukkig geen ongelukken en kon de wedstrijd weer hervat worden met nog 4 ronden te gaan. En Silvan weer in het peloton. Ook die laatste vier ronden gingen weer op volle snelheid. Dit keer kon Silvan er goed bij blijven en zich steeds beter positioneren in het peloton van een man of 50 nog. In de sprint was het na de klim en de S-bocht nog heel moeilijk opschuiven en kwam Silvan uiteindelijk als 18de over de streep. Prima prestatie. Zeker in zo’n hectische en snelle race. Mooie afsluiter voor Silvan in de jeugdreeksen. Nog een paar nationale wedstrijden, en het NCK en dan over naar de nieuwelingen!
(lees verder onder de foto’s)
Thijs, Briek, Torben en Julien MU14
Bij de jongens onder 14 stonden maar liefst vier renners van de Amstel aan de start. In een startveld van 68 is dat toch een blok. Aangezien ze alle vier achteraan stonden bij de start, konden ze misschien gezamenlijk de eerste ronde doorkomen en naar voren rijden. Maar de koers is in praktijk weerbarstiger dan in theorie. Vanaf ronde een was het volle bak koers. Thijs, pas dit jaar lid geworden en zonder problemen mee in dit sterke peloton, en Julien zaten de eerste doorkomst goed voorin bij elkaar. Torben zat nog voor de staart van het al heel lang gerekte peloton. Briek had de rol al gelost en reed in een van de laatste groepjes al op 30 seconden van het peloton. Zoals elke koers heeft elke renner zijn eigen verhaal, ook bij dit NK voor de MU14.
In de tweede ronde was Thijs hard ten val gekomen. Weer opgekrabbeld en met een bebloede knie de achtervolging weer ingezet. Nog niet helemaal op de hoogte van het fenomeen ‘ronde vergoeding’ reedt hij vol door bij de passage van de start/finish. Zijn achterstand was te groot om nog terug te komen. Maar de ene na de andere renner werd opgeraapt. Er zaten er steeds meer in zijn wiel, die niet overnamen, maar wel probeerden te demarreren. Nadat ze er dan 100m een stukje voor hadden gereden reedt Thijs ze weer voorbij en moesten ze lossen. De frustratie liep hoog op toen dit ritueel zich voor de zoveelste keer herhaalde. Samenwerken was er niet bij. Uiteindelijk werd hij ingelopen door het afgebrokkelde peloton. Daarin kon hij gewoon mee komen en eindigde uiteindelijk gefrustreerd op een 48ste plek. Echt ijzersterk gereden en gestreden. Een hoop geleerd, volgend jaar staat hij zeker weer aan de start. En met zijn tweelingbroer Wilmer erbij.
Zoals gezegd lag Briek al op een flinke achterstand na een ronde en hing hij achteraan een groepje gelosten. En toen ging toch het knopje om, terug vechten. Rondje voor rondje kwam hij dichterbij. Steeds in een ander groepje renners die gelost of gevallen waren. Het was een hele chaotische koers. Briek vertelde dat hij zeker 10 valpartijen en nog meer bijna valpartijen had gezien. Na vier ronden bikkelen sloot hij toch weer aan bij het peloton. Even uitpuffen van deze prestatie op zich was er niet bij. Het tempo bleef hoog, en de volgende tegenslag diende zich alweer aan. Valpartij. Vlak voor hem schoven ze onderuit en Briek vloog er overheen. Koprol en al. Schade aan fiets en lichaam viel gelukkig mee. Met twee andere jongens snel weer op de fiets en ervaren genoeg om zich bij de jury te melden voor een ronde vergoeding (die krijg je tot de laatste 5 ronden bij een ‘erkend’-defect of een valpartij). Aansluiten bij de groep en de finale in. Na nog wat valpartijen om hem heen te hebben vermeden was het op drie ronden voor het einde toch weer raak. Hij moest voet aan de grond zetten vlak voor de klim bij een valpartij. Dat was funest om nog terug te komen in laatste twee ronden. Hij deed er met zijn metgezellen nog alles aan, maar het mocht niet meer baten. De 34ste plek voelde als een teleurstelling voor Briek. Maar hij mag met trots terugkijken op zijn wedstrijd. Nooit opgeven is altijd de juiste instelling.
Torben bleef een valpartij bespaard, maar achterin de groep was het toch laveren. Opschuiven op het soms erg smalle parcours was lastig. Aan blijven haken is alles wat je soms kan doen. Overleven kan Torben goed. Elk gaatje kan hij een wedstrijd lang dicht sprinten. Dat gaat ten kostte van zijn sterke eindsprint. Maar in deze koers zat er niks anders op. Elke ronde bleef hij gefocust meerijden en kon in de finale toch nog iets doorschuiven naar voren. Het peloton bestond uiteindelijk nog uit 32 renners. Die de laatste keer de afdaling indoken om nog een keer vol naar boven te knallen, de S-bocht in en dan sprinten. Torben kwam tot een hele mooie 20ste plek. Het vooraf gestelde doel (top-20) bereikt, en tevreden met zijn eigen wedstrijd. Na de finish buurten bij de andere renners of alles okay was. Tijd om verhalen te delen.
Julien zijn wedstrijd leek weer eens in gevaar te komen door een opkomende verkoudheid in de dagen voor het NK. Dat zou niet voor het eerst zijn dat hij niet fit aan de start kon verschijnen. Maar gelukkig viel het dit keer goed uit. Helemaal fit en monter. Scherp reedt hij de hele wedstrijd in het peloton. Geen enkel moment in de problemen aan het staartje of door een valpartij. Voorin en scherp rijden is een grote kwaliteit als wielrenner. Ronde na ronde kwam hij de buik van het peloton over de start/finish straat. In de laatste ronde opgeschoven om zo goed mogelijk in positie te geraken voor een laatste sprint. Dat ging goed en uiteindelijk een mooie 19de plek, vlak voor Torben dus. Heel tevreden met zijn gehaalde doel (ook top-20) kan hij terug kijken op een mooie en enerverende koers.
(lees verder onder de foto’s)
Ondanks dat verschillende renners nogal wat pech hadden tijdens de wedstrijden is het gewoon een geslaagd NK. Het was mooi weer. Mooie spannende koersen. Veel gezelligheid en saamhorigheid onderling. Aan het einde hebben verschillende jongens nog gezamenlijk genoten van heerlijk en welverdiend patatje (ouders ook). En daarna de auto’s in, terug naar huis. Plannen voor het volgende NK in 2027 (in het Drentse Annen) worden al gemaakt!
