Afgelopen zondag stond er weer een gedegen Amstel-afvaardiging aan de start in Valkenburg voor de Marly Gravel 2026. Met ereplaatsen kunnen we terugkijken op een mooie dag, al klaagden enkele (oudere) Masters over de afstand in hun leeftijdsklasse.
Gravelracen, het is allemaal net want anders. Wat gemoedelijker dan het wegpeloton, zoals Florian Vermeersch het uitdrukte op Wielerflits. Natuurlijk is er de stress, het afzien, en slim koersen. Maar uiteindelijk komt altijd de betere naar boven. En met goede stuurmanskunsten in alle bochten op gravel, zand en bospaden kan je met mindere benen ver vooruit komen.
De organisatie had geleerd van vorig jaar: geen krappe passages meer in de startfase – waar de renners meer dan 20 minuten stil stonden (er staat nog een mooi verslag op deze site), een brede extra lus na de Cauberg, minder deelnemers, bredere wegen, geen gekke passages door een grot én het parcours omgelegd. Een aanloopfase over de Cauberg, drie grote ronden van 45 km en een uitrijfase (afslag, opletten!) met later de duik terug naar Valkenburg. De regen van vorige week zorgde alleen nog voor wat gladde stroken bij Bemelen. Bewegwijzering gevaarlijke punten, verkeersregelaars en natuurlijk de verzorging vanuit de organisatie: alles was perfect geregeld. Je hoefde alleen zelf nog te trappen: 154 km of 105 km, al naar gelang de leeftijd. (De Elite Dames reden 138 km.)
Wie dat laatste meer dan goed deed was Victor Broex (foto onder). De vorm was er want eerder deze maand al knap zesde in een natte Slag om Woensdrecht. Man van de streek ook, kende elke bocht op het parcours. Het dan ook doen op de dag zelf is een volgende stap. Een mix van grote namen aan het vertrek bij de Elite mannen; van (ProTour)wegrenners, crossers die hun wegcampagne opstarten tot alles wat daartussen zit. De hele koers zat Victor waar hij moest zitten, vooraan, scherp en attent op de eigen positie. Toen een groepje wegreed met o.a. Van Aert en Vermeersch was dat net een stap te veel. Van Aert won zoals we weten, Victor heel goed achtste in een sprintje met Jente Michels. Derde Nederlander, ook niet onbelangrijk.
Gravelpro Jasper Ockeloen kan het nog altijd. Net buiten de top twintig – 23e – in een groepje van zo’n zeven man.
Tot zover de redactie weet waren er weinig Amstelrenners (v/m) in de jongere leeftijdsklassen. In de Dames Elite reed Noor Smit naar de 25e plaats. Insiders weten dat ze sterk genoeg is om lang met de besten (Lorena Wiebes) mee te gaan, maar een haperend versnellingsaparaat in de beginfase zorgde voor oponthoud dat niet meer goed te maken was. Max Bergsma reed zijn koers in de 19 – 34 jaar. Achteraan gestart wist Max wel een enorme opmars te maken in het startveld van 450 man en op plaats 45 te eindigen. Sterk!
Klasse 55-59. Waarom 154 kilometer hard labeur? Een vraag die onbeantwoord bleef. Pierre Deen en Jan van Herwijnen gingen er sportief mee om. De nieuwe tactiek van rustig beginnen leverde geen toptijd op, maar ook geen inzinking naar het einde toe. Jans doel om het laatste kwart met de betere benen te rijden slaagde. Pierre’s versnelling richting finish (na de hele koers min of meer in elkaars vizier te hebben gereden) was er net te veel aan – een kleine minuut voorsprong op de meet. Pierre 32e en Jan 34e.
De 60+ met Caspar Hermans, Jan Buisman, Marcel Witte en Frans van Lookeren kende verrassende wendingen. Zo was Jan onlangs nog in de berm gesignaleerd. Niet liggend, maar fietsend. “Ik heb géén gravelwegen in de buurt.” Reed een goede race, met een p32 nog voor de vouw.
Wanneer Marcel start is hij goed. Samen met good old Lars Rietveld over de finish gekomen, net buitende top-10. Dan ben je in prettig gezelschap gebleven.
Frans van Lookeren kennen we nog niet zo goed. Heeft een DSQ achter de naam. Het verhaal gaat afslag gemist en toen doorgereden, extra ronde. Zat na de start wel mee op de Cauberg. Voor de volgende keer: altijd routepijltje op je navigatie volgen. De ervaren Amstelmaster wéét dat.
Kanshebber podium was uiteraard Caspar. Werd al tweede vorige maand in de Gravel 150. De winnaar Udo Bölts was minuten vooruit gereden, het ging dus om plek twee. Alles verliep volgens plan, totdat, tja totdat de afslag naar Valkenburg kwam. Die werd gemist, verwarring, remmen, omdraaien en weg was de groep. Twintig seconden, terwijl de weg gemeen omhoog liep en met wind tegen, geen voordeel. In het zicht houden de laatste kilometers, maar het was te laat. Zesde plaats op 30 seconden achter plek drie.
Komende tijd vast meer gravel adventures. Valkenburg zien we in 2027 weer terug.
Uitslagen
Geef een reactie